Zawsze mogło być gorzej. Myśl ta uspokaja mnie, tak jakby niewidzialna ręka spokojnie masowała moje skronie, a niemy głos szeptał do ucha najpiękniejsze historie. Strach przed użyciem słowa "doskonałość" paraliżuje mnie od szyi w dół. Jednak nie boję się. Jest doskonale, wszystko ze sobą idealnie współgra. Tutaj jest źle, tam jest cudownie. Jest doskonale.
a tak wygląda Franek, który nie wraca na noc do domu :)))
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz